جمعه ۲۴ آذر ۱۳۹۶ - 2017 December 15
کد خبر: ۲۰۵۴۹۷
تاریخ انتشار: ۰۵ آذر ۱۳۹۶ - ۰۱:۵۶
به قلم ابراهیم رضایی؛
سوک: خبرنگار و فعال رسانه استان بوشهر در اینستاگرام مطلبی درمورد واکنش برخی رسانه ها و مخاطبین آن ها به "پایان داعش" منتشر کرد.
به گزارش سوک ابراهیم رضایی در صفحه شخصی خود در اینستاگرام نوشت:

این روزها بسیاری از دوستان، نامه اخیر حاج قاسم (درباره پایان داعش) را با شادی‌های خیابانی بعد از امضای برجام مقایسه می‌کنند و انتقاد می‌کنند که چرا برای برجام که ثمره‌اش «تقریباً هیچ» بود و اکنون «خسارت محض» شده، آن طور شادی کردند اما برای پایان داعش وحشی تکانی به خود نمی‌دهند و رسانه‌های اصلاح‌طلب با سکوت از کنار آن می‌گذرند؟

یا تصاویر شمع‌هایی که بالاشهری‌ها در کنار سفارت فرانسه و پس از حادثه تروریستی شارلی ابدو روشن کردند را با تصاویر حادثه تروریستی مصر در کنار یکدیگر قرار می‌دهند و از بی‌خیالی آن جماعت نسبت به قتل عام مسلمانان شکوه می‌کنند.

چرا؟ چرا به اینجا رسیده‌ایم؟ چرا نسبت به حادثه در کشور «پلیس بد» حساس می‌شوند اما اگر همان حادثه برای مسلمانان تَکرار شود، اعتنا نمی‌کنند؟

گذشته از اينكه جماعت مورد نظر يك اقليت هستند اما واقعیت این است که رسانه‌ها تصورات و اولویت‌های مردم را می‌سازند، رسانه ها برای مخاطب مشخص می‌کنند که به چه چیزی فکر کند و به چه فکر نکند؛ برای کدام حادثه نگران و ناراحت شود و برای کدام نشود؟ رسانه‌ها -البته غیرمستقیم- مخاطب را براي انجامِ کاری یا عدم انجامِ کاری هدایت می‌کنند. رسانه می‌تواند مخاطب را به بهانه مرگ یک خواننده نه چندان مطرح از خانه به خیابان بکشاند و همان را پس از فتحی عظیم بی‌خیال کند.


در ماجرای ختم داعش و جنایت مصر هم سیاست همان رسانه‌ها، سکوت و سانسور بود، لذا واکنشی در میان مخاطبانشان مشاهده نشد.

در عصر جدید که "تاثیرِ" صداوسیما به حداقل رسیده و ابزارهای نوین جای آن را گرفته، طبیعی است که سهم تولیدکنندگان همان ابزارها از سبد رسانه‌ای مردم بیش از گذشته باشد.

بگذارید یک مثال غیرسیاسی بزنم: خسارات و کشته‌های زلزله ورزقان (در مرداد 91) هم تقریباً در حد زلزله کرمانشاه بود اما کمک‌های مردمی به دومی قابل قیاس با اولی نبود، سلبریتی‌های غمخوار دومی هم خیلی بیش از اولی بودند. چرا؟ چون در دومی رسانه‌هایی بودند و فعال شدند که در اولی یا ایجاد نشده بودند و یا اراده‌ای برای مانور روی آن حادثه نداشتند.

رسانه‌ها دارند همه زندگی ما را مدیریت می‌کنند، این شاید قابل توجیه باشد اما نکته خطرناک ماجرا سایه رسانه‌هایی است (در آن سوی مرزها) که هدفشان نه خدمت به ما و کشور ما بلکه خیانت و تفرقه و تحقیر ماست.
نام:
ایمیل:
* نظر: